Met groot verdriet hebben familie, vrienden en muziekliefhebbers afscheid moeten nemen van Xavier Maesen, die op 80-jarige leeftijd, omringd door zijn geliefden, is overleden.
Xavier was een man die door velen werd gewaardeerd en geliefd. Hij stond bekend als een warme persoonlijkheid, een trouwe vriend en bovenal als een muzikaal vakman in hart en ziel. Muziek liep als een rode draad door zijn leven en bracht hem op talloze podia, waar hij generaties mensen wist te raken.
Zijn muzikale verhaal begon al op veertienjarige leeftijd bij het orkestje Tempo van de KSA in zijn geboorteplaats As. Later maakte hij deel uit van het gerenommeerde orkest van Casimir Colson, het CC Ensemble. Zijn talent en passie brachten hem vervolgens naar het orkest Living End, waarna hij uitgroeide tot een vaste waarde in de begeleidingsorkesten van onder meer Peggy en vooral John Terra.
Naast zijn werk als muzikant zette Xavier zich jarenlang in als muziekleraar. Met veel geduld en enthousiasme gaf hij zijn liefde voor muziek door aan talloze leerlingen. Ook als soloartiest wist hij een eigen publiek op te bouwen onder de naam “Zodra Gekla”. Regelmatig trad hij op in zijn eigen zaak, de forellenvijver Stalkerwijer in Zutendaal, waar muziek, gezelligheid en vriendschap samenkwamen.
In Zutendaal groeide Xavier bovendien uit tot een vertrouwd gezicht als bezielende orkestleider van de bekende Bonte Avond. Met zijn muzikale kennis, humor en enthousiasme gaf hij jarenlang mee vorm aan deze geliefde traditie.
Zijn laatste wens was veelzeggend: nog één keer samen met het Bonte Avond-gezelschap op het podium staan. Gelukkig is die wens hem gegund. Tijdens dat optreden bracht hij een nummer dat achteraf een bijzondere betekenis kreeg. Het laatste lied dat hij zong was: “Ze moeten boven nog even wachten.”
Wie Xavier kende, zal zich niet alleen zijn muzikale talent herinneren, maar ook zijn warme stem, zijn saxofoon en klarinet, zijn droge humor en zijn oprechte vriendschap. Hij liet overal waar hij kwam een blijvende indruk na.
Met zijn overlijden verliest de regio een markante muzikant en een bijzonder mens. De herinneringen die hij naliet, zullen echter blijven voortleven in de muziek die hij maakte, de mensen die hij inspireerde en de vriendschappen die hij koesterde.
Rust zacht, Xavier.
Bedankt voor de muziek, de vriendschap en de vele mooie herinneringen. Je blijft voor altijd in ons hart.
Waar is de Gouden Schaar naartoe?
Wie vandaag door de Maastrichterstraat wandelt, zal het misschien niet meteen opmerken. Toch ontbreekt er al jaren een opvallend stukje lokaal erfgoed: de Gouden Schaar. Meer dan een eeuw lang hing de grote schaar als uithangbord aan de gevel van een pand bovenaan de straat. Ze was een vertrouwd herkenningspunt voor generaties Tongerenaren. Maar vandaag is ze verdwenen. En de vraag is: waar is ze gebleven?
Een stukje geschiedenis
De oorspronkelijke Gouden Schaar hing meer dan honderd jaar aan de gevel van een voormalig kapperspand. In 2015 werd bekendgemaakt dat de schaar in slechte staat verkeerde en om veiligheidsredenen van de muur was gehaald.
Dat nieuws leidde niet tot het einde van het verhaal. Integendeel. De toenmalige eigenaar van het pand, Philip Prinsen, gaf aan dat hij graag opnieuw een schaar aan de gevel wilde zien hangen. Ook de stad zag de Gouden Schaar als een toeristisch en cultureel element dat behouden moest blijven.
Volgens de toenmalige berichtgeving gingen eigenaar en stadsbestuur samen op zoek naar een oplossing. Een replica in polyester zou ongeveer 6.000 euro kosten. Uiteindelijk werd gekozen voor een alternatief project waarbij leerlingen van VIIO Nijverheid een nieuwe schaar zouden vervaardigen in massief eikenhout. Daarbij kregen zij hulp van Deense leerlingen die via het Erasmus+-programma tijdelijk in Tongeren verbleven.
De boodschap was duidelijk: de Gouden Schaar zou terugkeren.
Maar gebeurde dat ook?
Dat is precies waar het verhaal vandaag vastloopt.
Foto’s tonen aan dat de oorspronkelijke schaar nog aanwezig was vóór de verwijdering. Na 2015 lijkt elk spoor echter te verdwijnen. Op latere beelden van het pand ontbreekt de schaar nog steeds.
De vraag is dan ook eenvoudig: werd de nieuwe schaar ooit geplaatst?
Tot op heden lijkt daar geen duidelijk antwoord op te bestaan. Er zijn geen bekende foto’s van een herplaatsing, geen publieke inhuldiging en geen zichtbare aanwezigheid van de nieuwe schaar in het straatbeeld.
Een verdwenen erfgoedproject
Het opmerkelijke aan dit verhaal is dat het project destijds uitgebreid werd aangekondigd. Er werd gesproken over erfgoed, toerisme, vakmanschap en internationale samenwerking. Leerlingen investeerden tijd en werk in de realisatie van een nieuwe schaar.
Maar wat gebeurde er daarna?
Werd de replica effectief afgewerkt? Werd ze aan de eigenaar overgedragen? Bleek plaatsing technisch onmogelijk? Werd ze afgekeurd om veiligheidsredenen? Of bevindt ze zich vandaag ergens in een opslagruimte, vergeten door de tijd?
Zonder antwoorden blijven het vragen.
Oproep
Voor dit onderzoek zijn we op zoek naar mensen die meer weten over het lot van de Gouden Schaar.
Bent u oud-leerling van VIIO Nijverheid? Was u betrokken bij het project? Beschikt u over foto’s van de vervaardiging of het eindresultaat? Kent u de huidige verblijfplaats van de schaar?
Dan horen wij dat graag.
Want erfgoed leeft niet alleen in gebouwen en monumenten, maar ook in de verhalen die een stad over zichzelf vertelt. En soms begint een goed verhaal met een eenvoudige vraag:
Waar is de Gouden Schaar naartoe?
Straatzicht uit 1980 (vóór pandrestauratie)Streetview uit oktober 2013Artikelfoto uit 2015 (c) Tongeren-Vandaag
Weet jij meer? Stuur een mailtje naar redactie@deanradio.be
Boekruilbank brengt lezers samen in Tongeren-Borgloon
Een boek achterlaten op een bankje en een ander boek meenemen om te lezen. Simpel, verrassend en vooral verbindend. Dat is het idee achter de Boekruilbank, een initiatief dat steeds meer aandacht krijgt in Tongeren-Borgloon.
Het concept is even eenvoudig als aantrekkelijk. Wie een boek heeft uitgelezen, legt het neer op een openbare bank. Een voorbijganger kan het boek meenemen, lezen en later opnieuw achterlaten of ruilen voor een ander exemplaar. Zo ontstaat een spontane ketting van lezers en verhalen die door de stad en deelgemeenten reist.
De Boekruilbank wil lezen toegankelijk maken voor iedereen. Er komt geen lidkaart, registratie of verplichting aan te pas. Het enige wat telt, is het plezier van lezen en het delen van boeken met anderen. Van spannende thrillers en romantische romans tot kinderboeken en informatieve werken: elk boek krijgt zo een tweede leven.
Het initiatief sluit mooi aan bij de groeiende aandacht voor duurzaamheid en gemeenschapsgevoel. Boeken die anders in een kast zouden blijven staan, vinden opnieuw hun weg naar nieuwe lezers. Tegelijk zorgt het project voor onverwachte ontmoetingen. Wie weet ontdek je op een bankje wel een boek dat je anders nooit zou hebben gekozen.
Ook in Tongeren-Borgloon leeft de liefde voor lezen. Eerdere acties van de bibliotheek, waarbij boeken werden achtergelaten op verschillende locaties in de stad, bewezen al dat inwoners graag deelnemen aan creatieve leesinitiatieven.
De Boekruilbank nodigt iedereen uit om mee te doen. Heb je een boek dat je graag wilt delen? Leg het op een bankje en geef het een nieuw avontuur. Misschien vindt iemand anders er precies het verhaal in waar hij of zij naar op zoek was.
Want soms begint een mooi verhaal niet in een boekhandel of bibliotheek, maar gewoon op een bankje in Tongeren-Borgloon.
